Sluizen

In de waterbouwkunde is een sluis of sas een kunstwerk gelegen in een waterkering en in de eerste plaats bedoeld om water te keren. In de tweede plaats dient een sluis om water of schepen door te laten.
Het woord sluis is afkomstig van het Oud-Franse excluse (later écluse), dat weer uit het Middellatijn exclûse ontstaan is, en wil zeggen: 'wat buitengesloten is'.

Men onderscheidt:

• de spui- of keersluis, houdt met een (soms twee) stel deuren of een afsluiter water tegen en dient voor het spuien (lozen) van water. Spuien gebeurt met name op die plekken waar het water op buitenwater (de zee) moet worden geloosd. Omdat het peil van het buitenwater door de eb en vloed niet steeds hetzelfde is kan er alleen met eb, als dus het buitenwater lager is dan het binnenwater worden gespuid.
• de schutsluis (ook wel: verlaat), met tenminste twee stel deuren een schutkolk vormend en geschikt voor het doorlaten het schutten van schepen. Moderne sluizen zijn vaak uitgerust met tweemaal een hefdeur.
• de inlaat- of duikersluis, bedoeld om (vers) water in de polder te laten. Bij een te lage waterstand, bijvoorbeeld na een lange periode van droogte en de daarbij voorkomende verdamping, wordt de inlaat ook gebruikt om het water weer op peil te krijgen.

Een voorbeeld van één van de sluizen die Noorderzijlvest onderhoud is de sluis "Verloat" in het dorp Warffum.